ขัาพเจ้ามีความใฝ่ฝันลึกๆเมื่อหลายปีก่อนว่า สักวันหนึ่งข้าพเจ้าจะปั่นจักรยานมาทำงานให้จงได้
เมื่อเข้าสู่ยุคทองของจักรยาน ข้าพเจ้าเริ่มต้นจากการได้จักรยานของเด็กที่มีคนมาเสนอขายให้แลกกับเบียร์ขวดเดียว จากนั้นข้าพเจ้าจึงเริ่มต้นปั่นตามประสา
ต่อมาข้าพเจ้าได้จักรยานยี่ห้อ GT มีระดับมานิดนุง แล้วฝึกการเปลี่ยนเกียร์ มีโอกาสได้ปั่นกับมาอาชีพครั้งแรก เขาชวนขึ้นเขาเรดาร์ด้วยเกียร์แค่ 24 แต่ของเขา 30 แล้วไง!!!! รุนสิครับผม เขาชวนไปต่อผมมารู้ตัวว่าอ่อนปวกเปียก แล้วยังงัย!!!หนีกลับสิครับ เหงือกเขียวสิครับ น้ำลายเหนียวสิครับ
ลำดับต่อมาเข้ากลุ่มกับคุณ วินัย ทองนาค ผมถือว่าเป็นครูคนแรกของผม เขาพาไปในที่ที่สุดครับ บางครั้งผมคิดว่าเขาพาผมมาฆ่าด้วยซ้ำครับ แต่ตอนนี้เข้าใจแล้วครับ(ขอบคุณครู)
ด้วยมารยาของผม ผมจึงได้เสือภูเขาคันแรก XDS หลังจากต้องอดทนซักผ้า ถูพื้น นวดให้แม่บ้านอยู่แรมเดือน แล้วความฝันของผมก็เป็นจริง
ผมปั่นมาทำงานครั้งแรก วันแรก มีเพื่อนๆมาสอบถามผมหลายท่าน บางท่านทำท่าไม่เชื่อ วันเดียวกันพอกลับไปหมู่บ้านเพื่อนบ้านที่รู้ข่าวก็มาสอบถามกันตรึมครับ แม้กระทั่งทุกวันนี้ผมยังเป็นที่โจทย์ขานกันยุเลยคับ
วันนี้ขอเรื่องส่วนตัวก่อนนะครับ วันหน้าจะบอกกล่าวความหฤโหดของ เทือกเขาป่าตองต่อไปครับ
